bron-vio

moeilijke mensen deel drie

In een training voor rechters wilde een rechter een breedsprakige getuige meer to the point laten komen. De zaak is een mishandeling in het uitgaanscircuit in Nijmegen, een meisje is aan het einde van een stapavond geslagen door een jongen. Het meisje was onderdeel van een groepje van 3 vriendinnen, de jongen was onderdeel van een groepje van 3 vrienden. Ze kenden elkaar niet en kwamen elkaar op straat tegen toen de meiden naar huis gingen.

Het gesprek tussen de getuige van een mishandeling en de rechter ging als volgt:

Rechter: Dus u was met zijn drieën uit?

Getuige: ja, we gingen met zijn drieën stappen na een groot evenement in Nijmegen, onze vriendin Naomi...

Rechter: jajaja, waar was u precies toen het gebeurd?

Getuige: we waren op plein 44 in Nijmegen en we wilden naar de fiets gaan, toen onze vriendin Naomi....

Rechter: jaja. Hoe laat was dit?

Getuige: ik weet het niet precies... het zal zo ongeveer kwart voor vier ’s nachts zijn geweest, maar Naomi...

Rechter: jaja. Ik weet even genoeg.

De rechter had geen behoefte aan breedsprakigheid van de getuige en was uitstekend in staat deze getuige af te kappen. Ze deed dat heel duidelijk en kwam daarbij ook streng over. Die strengheid verbaasde haarzelf. We zaten in een groep met nog meer rechters en officieren van justitie en haar collegae zeiden ook dat ze erg streng overkwam. Verder zeiden haar collega’s dat ze toch wel nieuwsgierig waren wat de getuige nou precies over “ Naomi” wilde zeggen. De rechter zelf zei na afloop van dit verhoor echter dat ze daar helemaal geen behoefte aan had en dat ze alleen geïnteresseerd was in de antwoorden op haar vragen.

Als een deelnemer helemaal overtuigd is van het eigen gelijk, is het soms lastig om iemand tot denken aan te zetten. In dit geval was het zo ongeveer onmogelijk. Zowel de collega’s uit de groep, als de begeleidende Officier als de trainer konden haar niet duidelijk maken dat het van belang kan zijn om een getuige haar verhaal te laten doen. Dat bleek nogmaals toen het verhoor verder ging ter zitting na de lunch:

Getuige: ik ben wel behoorlijk zenuwachtig

Rechter; dat hoeft niet. Bent u familie van de verdachte?

Getuige: nee,

Rechter: heeft u de verdachte na afloop nog gezien?

Getuige: ja, en daar ben ik juist zo zenuwachtig over

Rechter: o, u heeft hem nog gezien?

Getuige: ja, hij staat vaak voor mijn flat en dat is begonnen sinds ik de dagvaarding voor deze zitting heb gekregen

Rechter: ik heb verder geen vragen.

Met de groep bespraken we de strategie van deze rechter. De rechter gaf aan dat de verklaring waardeloos was, omdat de getuige de verdachte nog gezien had na de mishandeling. De groep sprong zo ongeveer op: “hoezo waardeloos?” De getuige wordt waarschijnlijk onder druk gezet, er is sprake van intimidatie!! De rechter : “intimidatie?welnee!” Nu bleek wederom dat de rechter zo erg met de eigen vraagstelling bezig was geweest, dat daardoor weinig was binnengekomen van het antwoord van de getuige. Ze had niet gehoord dat de verdachte pas na de dagvaarding bij haar flat was verschenen, omdat ze daarvoor al de conclusie had getrokken dat deze getuigenis geen zin had. Bij doorpraten hierover ging er wel een belletje bij de rechter rinkelen, dat ze hier een inschattingsfout had gemaakt, en dat dat wellicht in het eerste verhoor in de ochtend ook was gebeurd.

Soms moet iets echt in de soep lopen, voor er lessen uit worden getrokken.

Moeilijke mensen deel twee

Moeilijke mensen

In deze serie blogs een portret van mensen die ik tegenkom in mijn werk.

Het was een verplichte training. En het was ook nog op een vrije dag. De deelnemers kwamen net op tijd binnen, maar een deelnemer was heel erg laat. Wel drie kwartier later dan de rest. Toen hij binnenkwam, verontschuldigde hij zich kort en ging zitten. Hij was wat gezet, en ging zitten alsof hij in een hangmat plaatsnam. Een beetje hangend. Zijn gezicht stond strak en hij straalde aan alle kanten uit dat deze dag voor hem een verloren dag was. Sowieso omdat hij aan een training deel moest nemen waar hij niet om gevraagd had, maar ook omdat hij bij een bedrijf werkte waar hij niet om gevraagd had. Door een fusie was zijn baan in handen gekomen van een ander bedrijf als waar hij begonnen was.

Als je voor een groep staat, en iemand komt zo binnen, dan gaan je voelsprieten uit staan. Zo ook bij mij. Ik dacht dat het goed zou zijn om in de pauze eens even een praatje met hem te gaan maken. Want was hij nou echt zo afwerend als hij uitstraalde? Tijdens het praatje in de pauze bleek dat hij in een plaats woonde die ik ook goed kende en we hadden dus wat gespreksstof.

De training ging verder en hij werd iets toeschietelijker, maar nog niet enthousiast.

Tijdens de lunch zei hij dat hij dacht dat zijn eq ( emotionele intelligentie) niet hoog was, en dat hij zich soms afvroeg hoe dat nou moest met al dat gecommuniceer. Hij vertelde dat er een sterfgeval was in zijn familie en toen we het over kinderen hadden, bleek dat hij jarenlang een vriendin had gehad, die een babytje had toen het aan ging en hij dat kindje dus mede heeft opgevoed. Toen de relatie uitging, zag hij het kindje niet meer.

Meer een meer begon ik hem te snappen, het leek een “moeilijke” man in het begin, maar ik voelde zeer met hem mee. Hij was erg kritisch op zichzelf en zijn moeilijkheiden rondom communicatie tussen mensen, maar hij had wel gelijk dat het soms lastig te begrijpen kan zijn wat een ander nou eigenlijk wil.

In de middag zijn we hier verder op ingegaan, en we hebben dat hele gedoe rondom communicatie uitgediept. Hij was ijzersterk in rustig en vriendelijk blijven, en de ander uit laten praten. Hele goede kwaliteiten voor iemand die zelf zegt het lastig te vinden om te communiceren!

Na afloop van de dag bleef hij als laatste in het lokaal, en gaf een lange, warme hand. Zonder al te veel woorden hadden we elkaar wel gevonden.