bron-vio

introversie t.o.v. extraversie

De deelnemer was een man van een jaar of 40 met een mooie baan in het MT van een ICT bedrijf. Het was een rustige man, die weloverwogen was in zijn uitspraken en manier van doen. Laten we hem Jeff noemen. Jeff wilde graag aan de slag met een coach en een acteur. De andere MT leden waren juist hele snelle denkers en vooral praters en elke aarzeling van zijn kant werd uitgelegd als uitstel van het zeer belangrijk geachte knopen doorhakken.

Dat resulteerde erin dat Jeff vaak werd geinterumpeerd, zijn idee niet over de buhne kon krijgen, en het vaak maar opgaf om nog ergens over te beginnen. Dat zet hem echter behoorlijk dwars, omdat ze met het bedrijf al een paar keer door het oog van de naald waren gegaan, waar hij de moeilijkheden al had zien aankomen. Maar zijn mede MT leden wilden daar niets van weten, dus hij had het erbij gelaten.

Inj een paar uur oefenden we een hele serie stevige gesprekken, waarin Jeff leerde om op zijn standpunt te blijven staan, om zijn doelen duidelijk te hebben voor zichzelf, om te weten wanneer het moment was om duidelijk en krachtig te zijn en wanneer het moment is om te kijken of er samen iets op te lossen valt. Natuurlijk bespraken we ook waar de hobbels en drempels bij Jeff zelf zaten, zodat we niet alleen naar vaardigheden keken. Jeff kon bij vrienden wel makkelijk zijn mening verkondigen, maar bij zijn mede MT leden niet, dat is interessant!

Jeff heeft gewerkt als een paard en het resultaat was er duidelijk naar! Aan het einde van de dag kon hij het verbale geweld goed weerstaan en duidelijk zijn punt maken. Hij zei zelf na afloop: ik neem een hoop mee naar huis: voorbereiden van een gesprek, van achteren naar voren redeneren ( dus eerst: wat wil ik uit het gesprek halen en dan terug naar hoe je dat dan gaat bereiken), ik mag best af en toe een grote mond hebben, want dat is de taal die mijn collega’s verstaan, en ik hoef me niet de hele tijd te laten interumperen!

Effectief? Zeker wel!

Share