Web
Analytics

Stralend falen, female leadership advanced

Het lijkt er soms wel op dat vrouwen behoorlijk perfectionistisch kunnen zijn en zichzelf behoorlijk op de kop zitten als ze een fout maken. Dit geldt zowel prive als op het werk.

Laatst hoorde ik van mijn zus over het organiseren van een kinderfeestje: eerst zorg je dat je een app groep maakt met de ouders van genodigde kinderen erin en dan kondig je het feestje aan, zodat de datum vast bekend is en je dit eventueel nog kunt wisselen. Dan verstuur je de echte uitnodigingen. Dan is het feestje en moeten er foto’s gemaakt worden, waaruit blijkt hoe leuk het feestje is. Dus gelardeerd met grappige teksten. Na het feestje gaan de ouders appen hoe leuk hun kroost het gehad heeft en dan app jij natuurlijk weer hoe leuk het was dat die kroost er was. Als je in dit proces een foutje maakt, namelijk je reageert niet, komen daar vaak vragen over.

Ook op het werk loopt het zo, ik hoorde van een dame ze zulk goed werk wilde afleveren dat ze uren bleef om het nog verder te verfijnen. Haar werk zag er pico bello uit, maar ze was zelf helemaal niet tevreden en kon wel huilen. Ze wilde het zo goed doen dat er geen enkele aanmerking op zou kunnen komen.

Zo leggen we de lat wel heel hoog voor onszelf! In de training Female Leadership Advanced is een van de onderdelen: mogen falen en blijven stralen.

We kijken met elkaar wat falen doet met ons en hoe we er met humor mee om kunnen gaan. Natuurlijk maken we fouten, maar dat maakt ons mens. Het enige wat we kunenn doen, na de fout is stoppen en corrigeren. Als we dat met gratie kunnen, kunnen we ook van anderen accepteren dat niet alles altijd in een keer goed gaat.

Mogen vrouwen en dan vooral vrouwelijke leiders minder fouten maken?

Wat denk jij dat de publieke opinie is?

0
0
0
s2sdefault

Omgaan met lastig gedrag, in dit geval een boze actievoerder.

 

In een training rondom omgaan met lastig gedrag in een crisissituatie, worden deelnemers voor verrassingen gesteld, waar ze in de praktijk ook mee te maken zouden kunnen krijgen.

Voor een groep van deelnemers was een van de verrassingen het inbreken in hun vergadering van een boze actievoerder. Het is dan heel interessant om te zien hoe mensen hier in eerste instantie op reageren.

Bij de eerste groep, een gemengd gezelschap van dames en heren, werd de directe “korte metten” oplossing gekozen. De grootste en zwaarste man van het gezelschap stond op, pakte de actievoerder stevig vast en wilde deze letterlijk de deur uitzetten. Dat ging natuurlijk zomaar niet! De actievoerder verzette zich hevig en er moest nog een andere man aan te pas komen om haar te verwijderen. De dames van het gezelschap bemoeiden zich er niet mee.

Bij de tweede groep werd de actievoerder in eerste instantie volledig genegeerd. De deelnemers keken letterlijk de andere kant op en er werd niet ingegaan op het verhaal van de boze dame. Ze gaf aan dat ze al meerdere keren contact had gezocht en steeds genegeerd was, en dat ze daar boos over was. Het grappige was dat ze ook in deze setting genegeerd werd. Op een gegeven moment werd ze zelfs beschuldigd van een strafbaar feit! Dat was de druppel: eerst genegeerd worden en daarna beschuldigd: ze werd nog heel wat bozer dan ze al was.

Bij de derde groep werd er in eerste instantie geschrokken en afwerend gereageerd. Maar na een tijdje werd de actievoerder gevraagd te gaan zitten en te vertellen. De actievoerder was echter nog te boos en bleef nog even staan en uitte haar klachten. Na een tijdje vroeg de deelnemer weer of ze ging zitten en koffie wilde. Toen werkte het wel. Daarna volgde een gesprek.

Uiteindelijk blijkt dat de basis van alles is dat er minstens van één kant bereidheid moet zijn om naar de ander te luisteren. Heel vaak gaat de andere kant daar dan ook in mee. En die bereidheid vinden in jezelf kan heel ingewikkeld zijn, als je denkt dat de ander hoe dan ook lastig blijft, dan wordt het moeilijk om verbinding te maken. Verbinding begint eerst in jezelf en komt daarna pas naar de ander.

0
0
0
s2sdefault