Ja maar, mag dat nou wel of niet??

Tijdens trainingen en werkbegeleiding loop ik vaak tegen het volgende aan: de deelnemer is in gesprek met een klant/cliënt/medewerker/leidinggevende met een klacht of feedback. Dat is voor veel mensen al behoorlijk lastig, omdat ze vaak het idee hebben dat ze persoonlijk worden aangevallen.

Een gesprek zou dan als volgt kunnen lopen:

  • ik zit de hele tijd op dat stuk te wachten en de deadline is al verlopen. Ik krijg daar stress van.
  • Ja dat snap ik, maar daar kan ik niets aan doen. Ik zat weer op Johan te wachten en die is altijd zo laat!

De eerste voelt zich zeer waarschijnlijk niet begrepen. En dat zit 'm in de taal. Deelnemers zeggen dan: ik heb toch gezegd dat ik het begrijp?? Dat is zo. Door die maar veeg je datgene dat je daarvoor hebt gezegd van tafel. In het Engels wordt dan wel gezegd ‘everything before the but is bullshit’ We spreken dus heel vaak over het vermijden van het woord maar.                                 De tip is dan: blijf wat langer hangen bij het begrijpen van de ander, en het oplossen van het probleem komt als de ander zich gehoord voelt.

Het is nogal hardnekkig, dat ja maar. Dat roept bij mij de impuls op om tegen deelnemers te zeggen “nooit doen!” Toch zijn er ook momenten dat ja, maar wel goed is.

Als je een grens wilt stellen in een gesprek, kan het een heel handige manier zijn om de deur naar de ander nog open te houden. Het komt af en toe voor dat een ander zich woorden permitteert, die je niet over je kant hoeft te laten gaan. Ik denk hierbij aan sterke scheldwoorden, of persoonlijke aanhoudende beschuldigingen. Bijvoorbeeld; je bent een lui varken, die nooit wat uitvreet. Waarschijnlijk komt deze manier van praten uit frustratie voort. De frustratie is iets waar je wat mee wilt, en je wilt dan de relatie met de ander zo goed mogelijk houden. Dat lukt echter niet als de ander je grens over gaat, door zulk grof taalgebruik. Een grens stellen is dan belangrijk. Een handige manier om dat te doen is door het gebruik van ja maar: (ja) Ik wil graag met je praten, maar ik heb er bezwaar tegen dat u mij een lui varken noemt.

Op deze manier geef je de ander de mogelijkheid om zijn manier van spreken aan te passen en toch in gesprek te blijven. Vaak lukt dit, hoewel het vaak een beetje getrapt gaat. Van iemand die op nivo 10 boos is, kun je niet verwachten dat hij in één stap naar 0 zakt.

Heel soms lukt het niet, en dan kun je je grens herhalen en het gesprek afbreken om het op een ander moment voort te zetten.

Dus ja, maar. Vaak niet heel handig, maar soms wel!

 

grens.toeteren

0
0
0
s2sdefault