Bij een persoonlijke training van een zorgmedewerker:

We bespreken een casus waarin de dochter van een bewoner vragen heeft over haar moeder. De start van het gesprek gaat als volgt:

  • ik maak me zorgen
  • waar maakt u zich zorgen om?
  • Om mijn moeder
  • Wat is er dan aan de hand?
  • Ik heb het idee dat ze achteruit gaat
  • Wat heeft u dan aan haar gemerkt?
  • Ze klaagt veel over pijntjes en ze eet ook niet meer zo goed.

Heel goed van haar om zoveel doorvragen te stellen, want zo komt ze achter wat er aan de hand is. En zo investeert ze in de relatie. En zo wekt ze vertrouwen, want ze is rustig en neemt de tijd. Het kostte haar wel enige moeite, want ze heeft nu 3 keer een vraag gesteld, en was bang dat ze dit in 1 keer had moeten begrijpen. Maar het alternatief is dat ze gaat invullen voor een ander, en dat is nooit een goed idee.Vandaar de term NIVEA: Niet Invullen Voor Een Ander.

Als de dochter specifiekere vragen gaat stellen, gaat ze hakkelen en weet ze niet goed wat ze moet zeggen. Ik vraag waar dit aan ligt. En dan komen er allerlei redenen:

  • ik ben geen verpleegkundige
  • ik ben “maar” nivo 2
  • ik weet het niet zeker
  • straks gaat de dochter hele ingewikkelde dingen vragen
  • straks zeg ik iets niet goed

Heel voorstelbaar, maar ik bespreek met haar dat zij de professional is, en dagelijks met deze bewoner in de weer, dus ze weet heel veel. Als we het eens rustig uitpluizen, komen we op:

  • ik vind haar ook een beetje achteruit gaan
  • ik kan de huisarts bellen om er eens naar te kijken, want ik weet dat bewoners die iets onder de leden hebben,bijvoorbeeld een blaasontsteking, soms anders reageren
  • ik begrijp dat de dochter zich zorgen maakt, maar dit kan ook nog wel verbeteren.
  • Vanmorgen heb ik nog erg gelachen met mevrouw.

Heerlijk voor de dochter als ze al deze dingen kan benoemen, wat een warme betrokkenheid en liefde spreekt eruit!

0
0
0
s2sdefault