Communicatie met hindernissen

Dat viel niet mee! We spraken vandaag met mevrouw F. Nouja, spreken....

In het woordenboek staat dit als definitie van ‘spreken’:

spre·ken (sprak, heeft gesproken) 1 taalklanken vormen, voortbrengen. 2 zich in taalklanken uiten: over iem. spreken; dat spreekt (vanzelf) hoeft niet uitdrukkelijk gezegd te worden. 3 het woord voeren, een rede houden. 4 een gesprek met iem. hebben: zijn vader was niet (best) over hem te spreken niet gunstig gestemd. 5 zeggen: ‘sta op’ sprak hij; de waarheid spreken, een taal spreken (a) zich daarin uitdrukken; (b) machtig zijn.

En de definitie die ik hier zou willen hanteren is ‘taalklanken voortbrengen’ Mevrouw F is een open en extraverte dame, maar heeft zich de Nederlandse Taal nauwelijks eigen weten te maken. Ze kent wel een aantal woorden, maar ze heeft zo’n sterk accent dat het nog lastig is om uit te maken of ze haar moedertaal spreekt, of Nederlands. Vaak ga ik met medewerkers naar de kamer van de bewoners en daar staan altijd persoonlijke spulletjes of foto’s waar een heel verhaal aan vastzit. Mijn tip aan medewerkers die het lastig vinden om zomaar een gesprek te beginnen is om dat dan via de foto’s of spullen te doen. Maar mevrouw F. begreep ons niet of wilde niet naar haar kamer, toen we haar in de huiskamer aantroffen.

Op een gegeven moment wende haar manier van spreken wel een beetje en konden we wat oppikken. Bijvoorbeeld over haar geboorteplaats. Meteen opgezocht via google maps op de Ipad, en dan kun je ook allerlei foto’s van de omgeving zien. Daar kwam heel wat uit! Een restaurant! O, ze had in een restaurant gewerkt! Sport! O, haar man had deze sport beoefend! Winkelstraat! O, ze hield van dingen kopen. Bijvoorbeeld rozen! Ze leerde ons het woord voor roos in haar moedertaal. Religieuze gebouwen! O, daar kwam ze vroeger vaak. Ze vouwde haar handen, dus het was echt helder.

Zo hebben we met handen en voeten een gesprek gevoerd met deze dame. Toen we achteraf inventariseerden wat we allemaal hadden begrepen van het gesprek was dat best heel wat: over haar kinderen, haar geboorteplaats, haar man, de oorlog, haar werk in Nederland, haar woonplaats hier. Ik heb wel met haar te doen, want door haar gebrek aan Nederlandse taal, kan ze nauwelijks communiceren met medebewoners, en daar heeft ze juist zo’n behoefte aan. Aan de andere kant vond ik het ook wel mooi dat wij met handen en voeten zoveel informatie hadden gekregen.

0
0
0
s2sdefault

Meneer K.

Meneer K

Het gesprek begint heel warrig als meneer K. zegt dat er een fiets in de kamer staat en dat hij naar huis in de Stationsstraat moet. Zorgmedewerker D leidt hem handig af door te vragen naar zijn vrouw. Meneer K heeft in Indonesie gewoond en daar zijn vrouw ontmoet. Hij vertelde dat hij haar vastpakte en nooooooit meer heeft losgelaten. Hij legt zijn hand op zijn hart. Hij heeft geen kinderen gekregen en dat vind hij heel jammer. Hij is electricien geweest en er kwamen op een gegeven moment draadjes die door te trillen naar de juiste plek “kropen”

Meneer had geen broers of zussen. Zijn vader was.... ( hij schudt zijn vuist en zegt hard: nou, je weet het wel!!) en hij was slager. Meneer moest een keer meehelpen om een dier dood te maken. Dat vond hij niet fijn en hij wilde geen slager worden. Hij had hier misschien nog meer over willen vertellen. Tussendoor zei hij een paar keer dat niemand in huis ooit zo veel aan hem had gevraagd als zorgmedewerker D. D vroeg: “ vindt u dat vervelend?” . Dat is een suggestieve vraag. Een open vraag zou zijn ‘wat vindt u daarvan?’

Maar meneer K was juist erg te spreken over alle aandacht. Hij was zelfs zo blij en geconcentreerd dat hij het gesprek niet wilde onderbreken om naar het toilet te gaan. Omdat hij een inco draagt, hoeft dat ook niet per se. Maar hij meldde op een gegeven moment wel: ‘ik zit zo intens te praten, dat ik in mijn broek heb geplast.’

 

0
0
0
s2sdefault